سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

 

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

 

 در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

 

چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

 

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

 

من محرم راز دل طوفانی خویشم

 

 یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

 

عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم

 

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

 

شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

 

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

 

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

 

هر چند امین٬ بسته دنیا نیم اما

 

دل‌بسته یاران خراسانی خویشم