تقدیم به تمام مادران دنیا(به ویژه مادر خودم)
گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهان گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من
بر غنچه گل شکفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد
تا شیوهٔ راهرفتن آموخت
یک حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت
پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۸۹/۰۳/۱۱ ساعت 11:35 توسط مهدی بنی اسدی
|
بنام خدای مظلومان و محرومان