غمگساران محبتی !‌ که دگر

غم ز تن طاقت و توانم برد

 طاقت و تاب و صبر و آرامش

 همگی هیچ نیمه جانم برد

 گاه گویم که : سر به کوه نهم

سیل آسا خروش بردارم

رشده ی عمر و زندگی ببرم

بار محنت ز دوش بردارم

 کودکانم میان خاطره ها

 پیش ایند و در برم گیرند

 دست القت به گردنم بندند

 بوسه ی مهر از سرم گیرند

 پسرانم شکسته دل ،‌پرسند

کیست آخر ، پس از تو ، مادر ما ؟

که ز پستان مهر ، شیر نهد

 بر لب شیرخوار خواهر ما ؟

 کودکان عزیز و دلبندم

 زندگانی مراست بار گران

 لیک با منتش به دوش کشم

 که نیفتد به شانه ی دگران

سیمین بهبهانی