هزار قناری خاموش در گلوی من
آنکه میگوید دوستات میدارم
خنیاگر ، غمگینیست
که آوازش را از دست داده است.
ای کاش عشق را
زبان ، سخن بود
هزار کاکُلی شاد
در چشمان، توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من.

+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۸/۱۱/۲۹ ساعت 12:18 توسط مهدی بنی اسدی
|
بنام خدای مظلومان و محرومان