ببر

آن دَلاّدَلِّ حيات  

  که استتار ِ مراقبت‌اش

در زخم ِ خاک

  سراسر

نفسي فروخورده را مانَد.

سايه و زرد

مرگ ِ خاموش را مانَد،

مرگ ِ خفته را و قيلوله‌ی خوف را.

هر کَشاله‌اش کِيفي بي‌قرار است  

  نهان  

  در اعصاب ِ گرسنه‌گي،

سايه‌ی بهمني

به خويش اندر چپيده به هياءت ِ اعماق.

هر سکون‌اش

  لحظه‌ی مقدر ِ چنگال ِ نامنتظر،

جلگه‌ی برف‌پوش

  سراسر

اعلام ِ حضور ِ پنهان‌اش:

به خون درغلتيدن ِ خفته‌گان ِ بي‌خبری

در گُرده‌گاه ِ تاريخ.

ای به خواب ِ خرگوران فروشده

به نوازش ِ دستان ِ شرور ِ يکي بدنهاد!

ای زنجير ِ خواب گسسته به آواز ِ پای ره‌گذری خوش‌سگال!